Schrijven van reserve-officier van gezondheid 2e klasse R. Oostingh
Nieuw-Buinen 1 Juli 1940
Beste Chris en Marie,
Jullie brief heb ik ontvangen. Ik was juist van plan jullie eens te schrijven, nadat ik enige dagen als assistent werkzaam ben geweest. Dat bevalt me wel goed. Ik ben de eenigste daar, dus dan doe je alles mee. Elke dag eenige operaties en verder zie je er nog al veel andere dingen. Ik heb er tenminste geen spijt van, dat ik mijn burgerpakje heb aangetrokken! Jullie zitten dus nu nog in Achterberg. Henk zal er zeker ook nog wel zijn. Groet hem dan maar hartelijk van mij.
Nu over de quaestie waarna je me vroeg. Ik zal je precies mededeelen, wat mijns inziens is voorgevallen, dat wil zeggen dingen, die absoluut zeker zijn.
De verwonding, waarover gesproken werd en die ik zelf haast niet meer kan vinden, is een braamstruik of prikkeldraad geweest. Was het een scherfverwonding, dan was er door de komende infectie wel wat meer te zien geweest.
Op Vrijdagnacht tegen 5.00–6.00 uur 's morgens zat ik in mijn hulppost. Daar tegen Zondagavond pl.m. 7.00 uur het front verlegd zou worden met de Frieschesteeg als frontlijn en mijn hulppost dan precies vooraan zou zitten ben ik na overleg met de Majoor teruggegaan naar de hulpverbandplaats aan de Zuidelijke Meentsteeg (dus bij Felderhof). Daar heb ik geslapen tot Maandagmorgen pl.m. 3.00 uur. Toen belde Hubert [bedoeld regimentsarts Hueber?] op, dat de commandopost III – 19 R.I. direct vroeg om mij + hospitaalsoldaten. Ik ben er toen met raderbrancards heengelopen en kwam zoo tegen 4.00 uur 's morgens daar aan. Er bleek toen de Sergeant Sarink doodgeschoten te zijn op de commandopost III – 19 R.I. (door verwarring en paniekstemming, absoluut zeker door eigen mannen daar). Die heb ik toen apart gelegd in de boerderij en heb de Majoor gevraagd, wat ik toen moest doen. Hij zei toen: Blijf maar eerst op mijn commandopost, na de tegenstoot zou hij me dan wel weer terugzenden naar mijn eigen hulppost (Frieschesteeg). Dit bevel heb ik nooit gehad, dus mijn hulppost heb ik niet meer teruggezien, ik ben dus de heele tijd gebleven op de commandopost III – 19 R.I. vanaf Maandagmorgen 4.00 uur tot mijn terugtocht tegen 14.00 uur 's middags.
Ik heb daar diverse gewonden behandeld. De afvoer ging niet zoo vlot. Op het allerlaatste moment heb ik de gewonden behandeld in het onderkomen van den Majoor, geen der stafofficieren was toen meer aanwezig. In totaal ben ik minstens één uur langer gebleven dan Weber, zoodat ik zijn terugtocht moet stellen op 13.00 uur Maandagmiddag. [Mijns inziens nog vroeger, zoo pl.m. half 1, maar daarvoor heb ik geen directe bewijzen.] Tegen 13.45 uur werden we gebombardeerd door laagvliegende vliegtuigen, welke uitwerking te zien is aan onderkomen 4.
Toen het iets rustiger werd, ben ik met vier man teruggetrokken, de overige drie hospitaalsoldaten hadden hem al eerder gesmeerd. We hebben 1 raderbrancard met een soldaat meegenomen met een ernstige voetverwonding, die heftig bloedde. Aangekomen bij de hulpverbandplaats bleek die door Felderhof enz. verlaten te zijn. Ik ben toen direct doorgegaan naar Veenendaal. De commandopost 19 R.I. was ook verlaten en de keuken ervan brandde.
Tegen 15:30 uur kwamen we in Veenendaal aan op de hulpverbandplaats daar. Onze patiënt werd direct geholpen. Tegen 18.00 uur zijn we daar ook teruggetrokken naar Houten.
Dit is alles wat ik absoluut zeker weet. Hopelijk is het zoo voldoende.
Anje zit nog in Groningen, die werkt voor haar doctoraal rechten examen 't volgend jaar.
Hopelijk vinden jullie straks ook de een of andere bezigheid, als het leger ontbonden wordt straks. Verder dank ik jullie heel hartelijk voor de prettige uren en hartelijke ontvangst, die ik altijd bij jullie heb gehad en ook voor datgene, wat mijn verloofde betreft. 't Was wat gezellig, als je niet wist, wat je moest doen en op zoo'n manier ging de dag dan nogal vlug voorbij.
Groet de overige bekenden van mij en weest zelf hartelijk gegroet
van jullie Roely
Van commando-overdracht van den Majoor is mij niets bekend!
|
